نوشته هنر دوزندگی روی لباس اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>تاریخچه هنر خیاطی هنر رهگشای کار است که هستی را جنبش درآورده و تازهتر از تازه میسازد و هنر ارزندهای که پوشش بیرونی هستی را جمال میبخشد. در زمان گذشته پارچه را روی اندام افراد قرار داده و فرم دلخواه در میآوردند و با کوک و سنجاق زده و اقدام به دوخت میکردند، یا برخی بر حسب تجربه و بدون الگو لباس را برش زده که نیاز به چندین پرو داشت رفته رفته با پیشرفت علم و تجربه متدهای تدوین و بصورت کلاسیک در کشورهای مختلف رایج گردید. متد گرلاوین، متد فرانسوی، متد ژاپن، متد متریک و متد مولر آلمانی دو استاد فن خیاطی به نامهای (ویونت Vionnet و شانل Shanel) که حساسیت و استعداد خاصی نسبت به زیبایی شناسی و مسایل اجتماعی داشتند. تغییرات خطوط اندام و بدن را کشف کردند. با آنکه تعبیر و تفسیر این دو طراح متفاوت بود اما آنان را باید بوجود آورند. و مخترع اصلی لباس ساده و راحت امروز دانست. از آن جا که پوشیدن لباس یک ضرورت است. هر کس این دین را نسبت به خودش احساس میکند که ظاهر خود را به خوش آیندترین شکل ممکن به جهانیان عرضه کند. بنابراین پوشاک باید رنگ و طراحی هنرمندانه و زیبا داشته باشد و هم آهنگ با شرایط محیط و باب روز باشد. پدید آمدن پوشاک امری تصادفی و خواستنی نبوده است. بلکه بر مبنای تفکرات و نیازهای اقلیمی، مادی و معنوی اقوام به وجود آمد، شکل گرفت و تحول یافت.
پوشاک باستان در قرون وسطی جای خود را به شکل ظاهری شکوهمند داد در عهد رنسانس پر زرق و برق شد و صورتی تجملی پیدا کرد و سپس در عصر نوین شکلی نامشخص و رمز گونه به خود گرفت. زمینههای شغل مزون لباس عروس و نامزدی _ تولیدی لباس و فروش آن _ چرم دوزی _ آموزش الیاف سنجی_ دبیری در این رشته _ طراحی لباس_ طراحی صحنه در صدا و سیما _ طراحی اندام _ تولید لباس بچه گانه _ زنانه دوزی _ مردانه دوزی _ دوختهای تزئینی _ خانه داری عمومی از جمله شغلهای مرتبط با رشته مذکور میباشد. هدف و معرفی کلی رشته لباس ازجمله ضروریات اولیه بشری میباشد و امروزه با پیشرفت تکنولوژی صنایع دوخت و بافت تهیه پوشاک دارای دو بعد صنعتی و تجاری است هنر ظریف خیاطی از دیرباز درایران به عنوان یک هنر اصیل همیشه مورد توجه بوده استتنوع طرحها و ر نگها و مدلها درمناطق ایران نیز گویای این مطلب است فراگیری این فن نه تنها گامی ملی درجهت خودکفایی است بلکه هنری است که زندگی فردی را هم اراسته مینماید.
طول دوره هر و مقاطع ادامه تحصیل: طول دوره تحصیل ۲ الی ۵/۲ سال بعد از انتخاب رشتهبه طول میانجامد و دروس به صورت نظری، عملی و کارآموزی درمحل تحصیل ارائه میشود فارغ التحصیلان این دوره میتوانند درمقاطع بالاتر به تحصیلات خود ادامه دهند. خیاطی و طراحی لباس زنانه پایه اول ۳۱ واحد عمومی ۲۲ واحد اختیاری ۵/۴ واحد مهارتی ۳۰ واحد تکمیلی ۵/۸ واحد { قانون کار، بهداشت و ایمنی کار، کارآفرینی، کارورزی۵/۳ واحد} قابلیتهای فارغ اتحصیلان و موقعیتهای شغلی درحال حاضر یک خیاط موقعیت کاری خوبی دارد و حدود ۸۰ % فارغ التحصیلان میتوانند به صورت نیروهای کارآفرین و خود اشتغالی برای خودشان کارکنند ویا درمراکز تولیدی و طراحیهای لباس فعالیت نمایند. درضمن میتوانند به صورت استاد کار ماهر ویا نیمه ماهر درمراکزفنی و حرفهای فعالیت نمایند. خیاط خیاط یا دَرزی کسی است که بهوسیله پارچه یا چرم میتواند پوششی برای انسان پدید آورد که انواع لباسهای زنانه، مردانه و بچگانه توسط شغل خیاطی تولید و به بازار عرضه میگردد. چرخ خیاطی چرخ خیاطی وسیلهای است که برای دوختن جامه بکار میرود. چرخ خیاطی از وسایل بهکاررفته توسط خیاطها است.
در فارسی تاجیکی این وسیله را ماشین دوزندگی میگویند. خیاطی یکی از هنرهای زیبا و صنعتی است که هم به شکل خانگی و هم به شکل صنعتی کاربرد دارد و امروزه علاوه بر اینکه در خانه به عنوان یک مهارت محسوب میشود، میتواند به عنوان یک ابزار اقتصادی و همچنین عامل صرفه جویی در وقت نیز محسوب گردد. چراکه به عنوان مثال تهیه و دوخت یک کیف دستی علاوه بر لذت استفاده از هنر دست خویش برای آدمی عامل اصلی در صرفه جویی اقتصادی و زمانی نیز بشمار میآید. اصول مقدمات خیاطی عبارت است از شناخت کار و بکار گیری صحیح ابزار و لوازم اولیه و تبدیل آن به طرح و لباس مورد نظر بنابراین خیاط به کسی گفته میشود که با استفاده از لوازم و وسایل اولیه کار بتواند یک طرح مورد نظر را به بهترین شکل به یک لباس مناسب تبدیل کند. در ادامه بحث ابتدا تاریخچه کوتاهی از اختراع چرخ خیاطی بیان شده و پس از آن نیز در مورد ابزار و لوازم خیاطی صحبت خواهد شد.
نوشته هنر دوزندگی روی لباس اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>نوشته هنر پتینه اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>پتینه به معنای كهنگی و ایجاد نمای كهنه است. این واژه كه در سالهای اخیر از زبان انگلیسی وارد زبان فارسی شده است، محدودهای فراتر از معنی اصلی آن در زبان انگلیسی را شامل میشود.
پتینه (Patina) یك لغت انگلیسی است و ریشه در زبان لاتین دارد. این واژه در زبان لاتین به معنای لایه رویی شیء یا سطح خارجی شیء میباشد. در زبان انگلیسی پتینه به معنای سطح فلزی اكسیده شده و زنگار گرفته یا سطح كهنه و تیره میباشد كه بر اثر مرور زمان و به صورت طبیعی یا براثر تاثیرات مواد شیمیایی ایجاد شده است.
در زبان فارسی پتینه به كلیه كارهای رنگ آمیزی و پرداخت بر روی سطوح مختلف اتلاق میشود. كه معادل انگلیسی آن در اصل (faux finishing/faux painting) به معنی رنگ آمیزی ساختگی یا پرداخت مصنوعی است.
پتینه شامل طیف وسیعی از تكنیكهای گوناگون است كه باعث ایجاد نمایی شبیه به مرمر، چوب، فلز، سنگ یا ایجاد بافت بر روی سطوح مختلف میشود كه با استفاده از تركیب رنگ و لعاب و ابزارهای مختلف و ایجاد پرداخت بر روی سطح، كار نهایی ایجاد میگردد، تا به اشیای مختلف نمایی متفاوت بدهد. مثلا سطح چوبی شبیه به یك سنگ مرمر به نظر برسد یا یك سطح گچی شبیه به یك سطح چوبی به نظر آید.
manisa escort bayanlar
در مورد تاریخچه این هنر شاید تعجب كنید كه از سالهای بسیار دور در نقاشیهای درون غارها و مصر باستان بصورت ابتدایی وجود داشته است. اما تقریباً میتوان گفت این هنرقبل از میلاد مسیح درهنرهای دكوراتیو مورد استفاده قرار میگرفته است. در قرن نونزدهم از دهه ۱۹۲۰ این هنر بصورت یك رشته حرفهای در هنرهای دكوراتیو در آمد و در سالهای آخردهه َ۱۹۸۰واوایل دهه۱۹۹۰تحول چشمگیری در آن ایجاد گردید و محوبیت فراوانی یافت. در سالهای اخیراین هنر رونق فراوانی یافته است و به دو رشته مواد و اجرا تقسیم شده است. امروزه در سرا سر جهان علاقمندان بسیاری در رشتههای مختلف این هنر از قبیل دكوراسیون، رنگ آمیزی مجسمه و مبلمان، طراحی و رنگ آمیزی بافتهای مختلف بر روی دیوار و… مشغول به كار میباشند.
یكی از دلایل محبوبیت این هنرعلاوه بر زیبا بودن آن مقرون به صرفه بودن آن است، چون با استفاده از تكنیكهای این رشته میتوانید بر روی سطوح مختلف به سادگی نقشوش وافكتهای زیبایی بیافرینید بدون آنكه هزینه گزافی برای آن بپردازید. تصور كنید بر روی یك ستون ساده گچی میتوانید افكت زیبایی از سنگ مرمر را با هزینه نسبتاً كمی اجرا كنید حال آنكه اگر بخواهید به جای این كار از سنگ مرمر واقعی استفاده كنید هزینه گرانی باید پرداخت نمایید. یا به جای خرید یك مجسمه گران قیمت برنزی به سادگی و با كمی مهارت میتوانید روی یك مجسمه گچی نمای زیبایی از برنز را داشته باشید.
پتینه در دو گروه كلی رنگ و بافت اجرا میشود. كه هر كدام از این دو روش دارای صدها مدل مختلف و متنوع میباشد. برخی تكنیكهای پتینه عبارتند از: ترك كاری– ورق طلا كردن و..
هنر پتینه یکی از هنرهائی است که با توجه به علاقه ما ایرانیان به هنرهای سنتی میتواند کاملا پاسخگوی حس زیبایی پسندی و ایجاد فضای سنتی و کهنه نمایی و غیره در فضای مورد نظر باشد. با توجه به نو و جدید بودن این هنر در جامعه، عموما آشنایی چندانی با آن وجود نداشته و درک و تجسم آن نیاز به تعریف و معرفی دارد که در کلاسهای پتینه مجتمع آموزشی پیشکسوتان با ارائه تصاویر و فیلمهای متعدد از انواع پروژههای اجرا شده و تعریف پتانسیل زیباسازی فضا آشنایی دقیقی از ظرفیت پتینه و قابلیتهای آن برای انواع فضاها صورت میگیرد. در واقع پتینه هنر رنگ و لعاب دادن به اشیا و اجسام و سطوح است.
بطور مثال در متریال بسیار مرسوم و شناخته شده کاغذ دیواری با وجود ترکیب چند رنگ و طرح و حتی نقوش باز هم هر مخاطب محدود به انتخاب یک مدل از آلبوم کاغذ دیواری است اما پوششهای مختلف رنگی و بافتها باعث ایجاد هزاران مدل متنوع مورد خواست مشتری بصورت زنده و با حس واقعی همان متریال مورد نظر برروی سطح یا اجسام میشود. مثل کاهگل بصورت واقعی، طرحهای واقعی آجر، انواع سنگ، گرانیت، انواع طرحها و رنگهای چوب، فرم ترک بر روی سطوح، دکوپاژ (استفاده از تکههای روزنامه یا کاغذ کادو و چسباندن روی سطوح با چسب و لاک الکل) و هزاران مدل و طرح متنوع و مختلف را میتوان با هنر پتینه به آسانی و ارزانی ایجاد نمود و تغییر زیادی در وضعیت بصری آن شی یا سطح بوجود آورد. کلاسهای پتینه مجتمع آموزشی پیشکسوتان در فضای کارگاهی کاملا استاندارد و با کیفیت و کمیت بالا توسط اساتید با تجربه و خبره برگزار میشود.
یک پتینه کار حرفهای ضمن برخوردار بودن از بازار کافی (منازل مسکونی، انواع فروشگاهها و مغازهها در تمام موضوعات، همه مشاغل سنتی و مدرن، رستورانها، آرایشگاهها، مزونهاو… ) میتواند راه حلهای بسیار زیادی برای رفع مشکلات بخشهای پر چالش فضاها که فکر مخاطبین فضا را همیشه درگیر میکند که ناچار به استفاده از رنگ ساده و یا پوشش توسط اجسام و متریالهای بی هدف صرفا جهت ناپدید کردن آن بخش بودند را ارائه کرده و فضا را از لحاظ بصری و کاربردی زیبا و چشم نواز کند، در پایان تاکید میکنیم هنر و مهارت پتینه هم برای طرحهای امروزی و مدرن و هم طرحهای کلاسیک و سنتی قابل استفاده و اجرا است که نمونه کارهای بسیار زیاد و زیبایی از همه سبکهای طراحی که در آن از پتینه نیز استفاده شده در کلاسهای کاربردی آموزش پتینه مجتمع آموزشی پیشکسوتان ارائه، تحلیل، تدریس و اجرا میشود.
نوشته هنر پتینه اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>نوشته گبه: هنر بداهه بافی اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>گبه انواعی از زیرانداز میباشد و همچون فرش بافی ارزش هنری بسیاری نیز دارد بطوریکه امروزه در همه جای دنیا طرفداران بیشماری را به خود جلب کرده. برخی از محققان دلیل نامگذاری این قالیچه با عنوان گبه را ضخیم بودن و کاربرد آن در حفاظت نسبت به عوامل مختلفی چون سرما میدانند. میتوان گفت تاریخچه پیدایش و تولید گبه به زمان انسانهای اولیه برمیگردد چراکه آنها در ابتدا از پوست حیوانات مختلف به عنوان زیرانداز خود استفاده میکردند و به مرور زمان و با کسب تجارب توانستند از پشم حیوانات اهلی نخستین زیراندازهای تار و پودی را تولید کنند که یکی از آنها گبه میباشد.
گبه که به قالیچه خرسک نیز معروف است از جنس همان قالی میباشد با این تفاوت که در اندازههای کوچکتر و با پرزهایی بلندتر تهیه میشود و عمدتا هنر دست عشایر مناطق مختلفی چون بوشهر، شیراز، خراسان و … میباشد و در واقع جزو سرمایه اصلی این مردم محسوب میشود. لازم به ذکر است استان فارس با قدمتی ۱۵۰ ساله در زمینه گبه بافی را میتوان از پیشگامان این هنر در ایران دانست. این منطقه شامل ایل نشینانی چون ایلات قشقایی، خمسه، ممسنی و بختیاری میباشد و میتوان با جرات گفت که گبههای بافت ترکان قشقایی فارس از بهترین هاست بطوریکه در خارج از کشور نیز از اعتبار خاصی برخوردار میباشد. از دیگر مراکز مهم بافت گبه میتوان از دو گنبدان، باشت، تل گر، چشمه بلقیس، ده شیخ و چرام در شهرستان کهکیلویه، ده علیا و ده سفلی علیا، برازجان و حوزههای روستایی شول و ده کهنه از استان بوشهر نام برد.
pendik escort bayanlar
از تفاوتهای اصلی گبه با فرش یا قالی را میتوان در عواملی دانست چون سایز، بلندی پرزها که بعضا به یک سانتیمتر هم میرسد، شمار پود بیشتری که در آنها به کار میرود که البته خود عاملی برای نرم بودن گبهها نیز محسوب میشود.
خوشبختانه یکی از عواملی که سبب شده گبهها را بتوان در انواع مختلف طرح و نقش یافت، نقش پردازی سنتی و ذهنی بافندگان آن است چراکه در بافت این نوع از زیر اندازها هیچ گونه نقشهای وجود ندارد و هر بافندهای هرآنچه در ذهن خود دارد را به مرحله اجرا در میآورد به همین علت با جرات میتوان گفت اگر میلیونها گبه را در کنار هم قرار دهید باز هم محال است در بین آنها دو گبه با مشخصاتی کاملا یکسان پیدا کنید همین نکته نیز از دیگر مشخصههای با ارزش هنری این کالا میباشد.
این نوع قالی عمدتا به شکل فارسی باف و بر روی دارهای زمینی بافته میشود؛ با این حال ممکن است گاهی و در بعضی مناطق به روش ترکی باف نیز تهیه شوند. با وجود تنوع زیاد طرح و رنگ در گبهها با این حال میتوان گفت زمینه گبههای تولیدی مناطق مختلف ایران اکثرا دارای رنگهای روشن نظیر سفید، کرم یا شیری میباشد. بافت گبه معمولا به وسیلهی پشم خودرنگ مخلوط با موی بز صورت میگیرد. این پشمها پس از شستشو ریسیده و تابیده میشود و سپس برای بافت مورد استفاده قرار میگیرند.
با وجود اینکه در گبه هیچ طرح از پیش تعریف شدهای وجود ندارد با این حال شاید بتوان گفت یکی از نقشهای اصلی گبههای ایرانی را طرحی به نام “کم” تشکیل میدهد. اصطلاح محلی “کم” در واقع متشکل از یک مربع مستطیل و یک ردیف لوزی در وسط آن میباشد که رئوس هر یک از لوزیها، به رئوس لوزیهای دیگر متصل است. گبههای اولیهای با توجه به اینکه برای نیاز و مصارف شخصی تولید میشدند عموما ساده و بدون نقش بودند اما به مرور زمان و با تجاری شدن این کالا بافندگان آن با الهام گرفتن از عواملی چون طبیعت، آمال و آرزوهایشان به ایجاد طرحهای متنوعی دست زدند.
طرح شیر را میتوان یکی از عمده نقشهای مشترک بین بافندگان مناطق مختلف دانست.
این طرح یکی از کابردیترین نقشهای گبه میباشد که بیشتر هم بین بافندگان فارس و بختیاری رواج داشته. اساس این طرح را قابهایی منظم تشکیل میدهد که هر یک از قابها به صورت جداگانه طرحی هماهنگ با قابهای دیگر میسازد.
این طرح شکل ترنجیست که در وسط کار آمده و در واقع یک گل را تداعی میکند که از اطراف آن گلها و غنچههایی دیگر گسترش یافته است.
نقش گل رز در گبه به طرح گل گبه معروف است. afyon escort
نوشته گبه: هنر بداهه بافی اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>نوشته صنایع دستی هند اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>در سلسله مباحث پیش رو به بررسی وضعیت صنایع دستی در چند کشور مهم و منتخب آسیایی میپردازیم. در این بخش وضعیت صنایع دستی هند را بررسی میکنیم که یکی از سه قطب برتر صنایع دستی در جهان است.
بر اساس شواهد و مدارک موجود، شبه قارهی هند وارث یکی از تمدنهای کهن در درهی رودخانه سند میباشد. شهرهای باستانی “موهنجودارو و هاراپا” در غرب شبه قاره کانون تمدنی پنج هزار ساله بوده که هم عصر با تمدنهای درّهی نیل در مصر و جلگهی بین النهرین یعنی تمدنهای کلده و آشور، بابل و ایلام میباشد. بر اساس ابزار و شباهتهای موجود میان برخی آثار کشف شده در این دو منطقه که بیش از دو هزار و پانصد کیلومتر با یکدیگر فاصله دارند، این واقعیت محرز گردیده که میان این دو کانون تمدن اولیه، از طریق فلات ایران، ارتباط و مبادلاتی وجود داشته است. علاوه بر این، آثار به دست آمده از غار معروف آجانتا در جنوب هند – مربوط به دو هزار سال پیش – حاکی از تسلط و مهارت کم نظیر هنرمندان هندی در ساخت آثار استثنایی میباشد. این پشتوانهی تاریخی همراه با تنوع نژادی، قومی، مذهبی و به تبع آن گوناگونی عادات و سنتهای رایج در این سرزمین موجب گردیده که صنایع دستی به صورت گسترده، ریشه دار و پویا در کشور هند همچنان استمرار یابد.
وجود ادیان مختلف هندو، برهمایی، بودایی و اسلام هریک با نمادها و مظاهر فکری و اعتقادی خاص خود به غنای فرهنگی این کشور کمک شایانی کردهاند. در این میان به جرأت میتوان گفت با آنکه تعداد مسلمانان هند تنها حدود ۱۰ درصد کل جمعیت آن کشور را تشکیل میدهد، ولی سهم مسلمانان در اعتلای فرهنگی هند با ۹۰ درصد بقیهی نفوس که متعلق به سایر ادیان و مذاهب میباشند، برابر است. در قرن دوم هجری یکی از سرداران مسلمان به نام محمد بن قاسم برای نخستین بار از طریق دریا و در نزدیکی بندر کراچی کنونی وارد شبه قارهی هند شده و بعدها نیز چندین بار در قرنهای یازدهم و چهاردهم میلادی از طریق ایران و افغانستان یورشهایی به هند شده بود ولی اشاعهی فرهنگ و تمدن اسلامی عملاً در قرن شانزدهم میلادی از طریق تأسیس سلسلهی گورکانی مغول توسط ظاهرالدین محمد بابر در سال ۱۵۲۶ میلادی تحقق پذیرفت.
نفوذ و استقرار هنر و فرهنگ اسلامی که عمدتاً رنگ ایرانی داشت، سرآغاز تحولی شگرف در فنون و شیوههای ساخت و تنوع فوق العادهی طرحها و نقوش رایج در تولید صنایع دستی این کشور گردید. اقتباس از سبکها و طرحهای ایرانی علاوه بر معماری، در رشتههای مختلف نظیر مینیاتور، خاتم سازی، قالیبافی، کاشی و سرامیک که با اعزام هنرمندان و صنعتگران ایرانی صورت گرفت، مکتب جدیدی را در قلمرو هنرهای اسلامی در شبه قارهی هند پی ریزی نمود.
پس از این دوران طلاییِ تقریبا ۲۵۰ ساله، در پی نفوذ اروپاییان و بالاخره تسلط انگلیسیها بر شبه قاره، صنایع دستی و هنرهای سنتی تدریجاً رو به انحطاط نهاد. علت این امر آن بود که از یکسو بر اثر قطع حمایت و تشویق حکمرانان مغول از صنعتگران هندی و از سوی دیگر تلاش انگلیسیها جهت ایجاد بازار فروش برای تولیدات انبوه خود در پی انقلاب صنعتی، صنعتگران و به ویژه بافندگان منسوجات دستباف هند نه تنها بازارهای خارجی خود را از دست دادند، بلکه در داخل کشور هم با رقابت کالاهای ارزان قیمت انگلیسی مواجه گردیدند. البته وسعت سرزمین، کثرت جمعیت و مهمتر از همه بافت سنتی حاکم بر زندگی اجتماعی و اقتصادی هند از جمله عواملی بود که مانع نابودی بسیاری از رشتههای صنایع دستی در این کشور گردید. استقلال مجدد هند در سال ۱۹۵۰ میلادی و تقویت احساسات ملی و احیاء ارزشهای گذشته موجب شد تا جان دوبارهای در کالبد بیمار صنایع دستی هند دمیده شود. به این صورت نقصانی که از نظر حمایت و تشویق هنرمندان و صنعتگران طی مدت دو قرن پدید آمده بود، با ایجاد ساختارهای جدید برطرف گردید.
نوشته صنایع دستی هند اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>نوشته صنایع دستی در سرزمین آفتاب تابان اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>کشور ژاپن، سالهای سال را در انزوا سپری کرده است اما با این حال، هنرهای دستی مردمان این کشور در جهان بیهمتا و مثالزدنی است.
همه ساله توریستهای زیادی از کشور ژاپن دیدن میکنند؛ یکی از مواردی که این افراد را به جزیره چشمبادامیها میکشاند، هنرهای دستی و صدالبته تاریخ غنی این کشور است. جایی که صنایع دستی، فستیوالها، رویدادها و مواردی اینچنینی، توریستهای خارجی ژاپن را مدهوش خود میکند. دراین مطلب، به معرفی ۶ صنایع دستی برتر ژاپن، از ساخت شمشیر تا کاغذ دستساز، میپردازیم.
آریتا، یکی از شهرهای دورهی حکومت ساگا در قرن ۱۷، با هنر ساخت ظروف سفالی شناخته میشده و همین هنر، آن را در جهان معروف و شناختهشده کرده است. کورههای سفالگری کمی امروزه پیدا میشوند که چنین ظروف بهخصوصی را تولید کنند. نزدیک ۲۲ فروشگاه، گالریهای مجلل و فستیوالهای مختلفی که در ماههای می/آپریل، این ظروف را در دسترس عموم قرار میدهند.
همانطور که پیشتر اشاره کردم، موزههای مختلفی در ژاپن بهنمایش این ظروف میپردازد. اولین و شاید معروفترین این موزهها، موزهی محصولات سرامیکی شهر کیوشو باشد. در این موزه، محصولات تولید شده در شهرهای کاراتسو، آریتا و نابشیما را در دسترس بازدیدکنندگان قرار میدهد. دیگر موزهای که محصولات اینسبکی را در دسترس بازدیدکنندگان قرار میدهد، موزهی کاکیمون (Kakiemon) است که در آن میتوانید یک کلکسیون بسیار بزرگ و پرجزئیات از ظروف شیشهای و کوزههای سفالی را پیدا کنید. این ظروف به سبک و سیاق کاکیمون که در استان آریتا تا قرن ۱۷ رایج بود، تولید شدهاند. در سبک کاکیمونی، ظروف در طرحها رو رنگهای مختلف با بدنهی سرامیکی و شیری رنگ ساخته میشوند. علاوه بر محصولات استان آریتا که تا قرن ۱۷ ساخته شده بودند، این موزه مصحولات قرون ۱۲، ۱۳ و ۱۴ را هم در دسترس بازدیدکنندگان قرار میدهد.
در کنار این موزهها، مرکز کوزهگری روکوروزا (Rokuro-za) هم در دسترس بازیدیدکنندگان قرار گرفته و نکتهی جالب اینجاست که مراجعهکنندگان به این مرکز، میتوانند پشت ماشینهای کوزهگری بشینند و به کوزهگری بپردازند.
واشی نام یک نوع کاغذ است که در استان فوکوی (Fukui) بهفراوانی یافت میشود. این کاغذ بهخصوص، از الیاف درخت گامپی (Gampi)، درختچههای میتسویا (Mitsuya) و بوتههای توتفرنگی ساخته شده است. ایالت گوکا (Goka) در ژاپن، از قرن ۶ این کاغذها را میساختند و حالا حدود ۶۷ کارخانهی کاغذسازی در ژاپن وجود دارد. از نوع دستساز گرفته تا صنعتی، همه نوع کاغذ در این کارخانهها تولید میشود؛ هرکدام از این کارخانهها، یک نوع کاغذ ویژه تولید میکند. مثلا کارخانهی ایچیبه ایوانو (Ichibei Iwano) در تولید کاغذهای هوشو (Hosho) تبحر دارد؛ کاغذهای هوشو، کاغذهایی هستند که از آنها روی کتیبههای چوبی ژاپنی استفاده میشود. دیگر کارخانههایی که میتوان از آن نام برد، کارخانهی تولید کاغذ جیومون (Jiyomon) است که کاغذهایی مخصوص برای چسبیدن روی بطریهای شیشهای تولید میکند.
برای آشنایی بیشتر با صنعت ساخت کاغذ در ژاپن، به موزههایی که در شهر ایچیزن (Echizien) قرار دارند. شما میتوانید به موزههای «کاغذ و فرهنگ» و همچنین موزهی کاغذ اوداتسو (Udatsu) که در این شهر موجود هستند، مراجعه کنید و مراحل ساخته شدن کاغذ را در آنجا از نزدیک ببینید. در «خانهی پاپیروس» در شهر اچیزن، میتوانید از گلهای فشرده شدهی موجود در این موزه، کاغذی که دوست دارید را بسازید که بیشتر از ۲۰ دقیقه طول نمیکشد. فروشگاه اومدا (Umeda) در خیابان واشی هم از دیگر مراکز جالبی است که میتوانید به آن سر بزنید و کاغذهای جذابی که ذکر شدند را خریداری کنید.
باشو-فو، نوعی پارچهی دستبافت است که اولین بار توسط خاندان سلطنتی ریوکیو (Ryukyu)، بهشکل اختصاصی در منطقهی کیجوکا، قسمتی از روستای ویی (Wee) در ناحیهی اوگیمی (Ogimi) استان اوکیناوا، قرار دارد، درست میشد. تار و پود این پارچه، از الیاف ایتوباشو (itobasho)، نوعی موز وحشی که چیدن، نخریسی، و به نخ تبدیل کردنش، همگی بهصورت دستی انجام میشود، بهدست میآید. اخیرا بهدلیل کم بودن ذخایر اتوباشو و همچنین ریسندگان این گیاه ویژه، ساخت کاغذهای باشو-فو متوقف شده است. کاشت و برداشت اتوباشو، حدودا سه ماه طول میکشد و برای بافتن یک کیمونوی کامل از جنس اتوباشو، به چیدن اتوباشو از بیست درخت از این نوع موز نیاز است.
نوشته صنایع دستی در سرزمین آفتاب تابان اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>نوشته بافتههای رنج، قالی ایرانی اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>فرش نوعی گستردنی بافته شده از الیاف پنبه، پشم و در بعضی موارد ابریشم است که معمولاً برای پوشش زمین به کار میرود. از آنجا که قالی و فرش همیشه نقشهای زیبا بر خود داشتهاند، امروزه به جنبة تزئینی آن نیز توجه میشود. از سال ۱۳۹۳ به بعد شهر تبریز به عنوان پایتخت فرش جهان معرفی شد و این اثر ماندگار در میراث ملموس یونسکو با شماره ۰۰۳۸۳ ثبت گردید.
در زبان پهلوی واژههای گوناگونی برای اشاره به انواع گستردنیها به کار برده میشد: برای قالی نفیس از بَت یا بوپ، برای نمد و فرش از نمت استفاده میشد و برای فرش و بستر از ویستَرْگ که از ویستردن (wistardan) گرفته شده که در فارسی امروز، گستردن گفته میشود.
اما واژة قالی یا غالی از نام شهری به نام قالین (اصل نام شهر مشخص نیست هرچند قلعه و نه شهری وجود دارد که به انگلیسی غالین جاکار و بِرداوان مینامند و در خود ارمنی برداوان میگویند) در ارمنستان که در آن دوران بخشی از ایران باستان بوده است، گرفته شدهاست.
البتّه فرهنگ لغت عمید کلمة قالی را برگرفته از کلمة ترکی قالین به معنای فرشِ پُرزدار که با نخ و پشم به رنگهای مختلف بافته میشود، معنی کرده است.
معنای «بوب» در لغتنامه دهخدا چنین آمدهاست:
فرش و بساط خانه… فرشی که آن را انبوب نیز گویند… در ارمنی، بوب و پهلوی، بوپ. در تاریخ طبری“تاریخ طبری از ابوجعفر محمد بن جریر طبری (حدود ۲۶۶ – ۳۱۰) و ترجمه و تالیف ابو علی محمد بلعمی (۳۲۵) واژه «بساط» مترادف فرش آمدهاست. در آنجا از «فرش بهارستان» سخن میرود که در حملة اعراب به ایران از کاخ تیسفون بدست آمدهاست. در معجم البلدان ازیاقوت حموی (اوایل سده هفتم هجری قمری) چنین میآید: «بساطی یافتند از دیبا، شصت ارش اندر شصت ارش». در نُزهَه القُلوب حمدالله مستوفی (۷۵۰) از قول ابوعون صاحب کتاب الذیج چنین آمدهاست: «در قالیقلا فرشی بافته میشود که آن را قالی نامند و قالی نسبت اختصاری است به شهر قالیقلا و قالیقلا شهری است در ارمنستان کبیر… از عهد انوشیروان، هنوز ارمنستان بدست ایرانیان بود تا اسلام آمد… «ارمینیاغس» یکی از مردم ارمنستان زمام حکومت… را در دست گرفت. پس از وی زنی به حکومت رسید بنام «قالی» و شهری ساخت و آن را «قالیقاله» نامید که به معنای احسان است. »
به دست بافتة پُرزدار و گرهدار قالی گویند. همة پژوهشگران بدون چون و چرا بر این نکته اعتراف دارند که قالی و قالیبافی از آسیا شروع شده است. پژوهشگران بر این عقیدهاند که ترکستان، ایران و قفقاز میباید مهد اولیة این هنر بوده باشند. از عباراتی که در انجیل و ادبیات کلاسیک آمده به این نتیجه رسیدهاند که هنر شرقی قالیبافی مدتها قبل از میلاد مسیح شناخته شده بوده و وجود داشته است.
هومر حماسهسرای معروف سدة هفتم پیش از میلاد قالیچة پازیریک است که در سال ۱۹۴۹ میلادی برابر با ۱۳۲۷ هجری شمسی توسط گروهی از باستانشناسان روسی به سرپرستی پروفسور رودنکو در حفاریهایی در منطقة آلتای سیبری جنوبی در درة پازیریک کشف شد
تاریخچة بافت قالی (یا فرش) تا آنجا که دانسته شده است، به هزارة پنجم و ششمِ پیش از میلاد در آسیای مرکزی برمیگردد. قالی ایرانی پازیریک، قدیمیترین قالیِ دستبافِ یافتهشدة جهان است که در سیبری کشف شده و بافت ایران در دوران سدة ۱۰ میلادی به وسیلة مورها به اسپانیا شناسانده شد. جنگهای صلیبی باعث شد تا قالیهای ترکی به اروپا برده شوند که در آنجا بیشتر از دیوارها آویزان میشد یا بر روی میزها قرار میگرفت؛ بنابراین، از آغاز آشناییِ اروپاییان با قالی، آنها به آن به دیدة یک اثر هنری و نه یک زیراَنداز مینگریستند. پس از گسترش تجارت در سدة ۱۷، قالیهای ایرانی به شکل چشمگیری به اروپای غربی شناسانده شدند.
امروزه مراکز عمدة تولید و بافت قالی، کشورهای ایران، پاکستان، هند، ترکیه، شمال آفریقا، منطقة قفقاز، نپال، اسپانیا، ترکمنستان و تبت میباشند.
نوشته بافتههای رنج، قالی ایرانی اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>نوشته آینه کاری تالارهای ایرانی اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>آینهکاری نوعی تزیین داخلی ساختمان، با چسباندن قطعههای کوچک آینه به شکلهای هندسی و گل و بتههای مختلف است.
در هنر آینهکاری، هنرمند آینهکار با استفاده از شیشه و برش آن به اشکال متنوع، فضایی درخشان و زیبا در بناها میآفریند که از بازتاب نور در قطعات بیشمار آینه تشعشع، درخشش و زیبایی در تزیینات بناها ایجاد میشود و پوششی بسیار مناسب و زیبا برای تزیین بنا از نظر استحکام و دوام است.
آینهکاری یکی از شاخههای هنرهای تزیینی ایران است و از ابتکارهای ویژة هنرمندان ایرانی به شمار میآید و در دوره ساسانیان رایج بوده است.
از آیینه کاریهای بجا مانده میتوان بنای دیوانخانة شاه طهماسب صفوی (۹۳۰ – ۹۸۴ق/ یا ۱۵۲۴ – ۱۵۷۶م) در قزوین را نام برد. آب و آینه در فرهنگ ایرانیان نماد پاکی و روشنایی، راستگویی و صفا بودهاند و به احتمال زیاد کاربرد آن در معماری نیز همین معنا را دارد.
علاوه بر این ریشههای اقتصادی آینهکاری را نباید فراموش کرد. در سده ۱۰هجری قمری آینه از اروپا به ویژه از ونیز به ایران وارد میشد و بخشی از این آینهها هنگام جابهجایی در راه میشکست. هنرمندان ایرانی برای بهرهگیری از قطعات شکسته راهی ابتکاری یافتند و از آنها برای آینهکاری استفاده کردند و آینهکاری ظاهراً با کاربرد آنها آغاز شد.
آینه کاری در آغاز با نصب جامهای یک پارچه آینه بر بدنه بنا شروع شد. نه تنها درون بنا بلکه دیوارهای ستوندار عصر صفوی نیز با آینههای بزرگ تزیین شد.
مصالح و مواد مورد استفاده در هنر آینه کاری عبارتند از: آینه چسب یا بُنکس (در اصطلاح چسب چوب را گویند)، سریش و گچ نرم. ابزارهایی که در هنر آینه کاری استفاده میشوند عبارتند از: قلم طراحی، خط کش چوبی برای خط اندازی روی شیشه، میز زیر دست، الماس آینه بر و تنها ابزاری که در نصب آن به کار برده میشود کاردک است.
شیوه اجرای کار در آینهکاری این گونهاست که نخست، طرح مورد نظر توسط طراح، معمار یا شخص آینه کار آماده میشود سپس کاغذ طراحی شده را سوزنی میکنند و برسطح کار میگذارند و روی آن گرده زنی میکنند. پس از آن از روی طرحی که به وسیله گرده بر دیوار منتقل شده، هنر آینه کاری را به وسیله چسباندن قطعات آینه روی دیوار با گچ و سریش به انجام میرسانند.
در سطوح آینه کاری زمینه کار دارای نقوش یا خطوط برجسته یا فرورفتهاست زمینه کار توسط یک فرد گچبر مشابه طرح آینه کاری آماده شده، سپس قطعات آینه به وسیله آینه بر یا آینه کار در اندازه و اشکال مورد نظر با الگویی مقوایی برش داده شده (بدون انکه آنها را از هم جدا سازند) آماده میشود.
آنگاه آینه چسبان به وسیله خمیری که مرکب از گچ و سریش است قطعات آینه را براساس طرح به وسیله فشار آوردن دست به محل برش آنها روی گچ کشته بر سطح کار میچسباند و با فشار دست برجستگی و فرورفتگی مورد نظر را ایجاد میکند، سپس نقوش دلخواه و مورد نظر را پدیدار میسازد در خاتمه آینه پاک کن سطح کار را پاک کرده، براق میکند.
اجرای طرح روی کاغذ پس از تشخیص ابعاد و تقسیمبندی گره محاسبه میشود سپس هر گره را در خود خرد کرده و به وسیله آینههای حمیل یک سانتیمتری که در اطراف نقش گره چسبانده میشود، گره اصلی نمایان میشود.
در داخل لقاط گره نقوش ویژه طراحی شده مثل نقوش اسلیمی، گل و برگ و پرنده و غیره را اجرا میکنند و افزون بر آن قسمت آینه بری به وسیله آینههای رنگی و برش آینه به صورت محدب که به نام کُپ بری (آینه محدب) معروف است، طرح لازم را آماده کرده و به عنوان مثال در طرح درخت انگور الوان، سیاه و یاقوتی که هم رنگ و هم ابعاد آن مشخص است، شبیه اصل درخت طراحی میکنند و آینه محدب را بر اساس طرح آماده با گچ بر سطح کار میچسبانند.
سپس لایه گچ نرم در قطر حدود سه میلیمتر بر آخرین سطح بر جسته مالیده میشود و پس از آن شیشههای محدب ساخته شده را خرد کرده و با انواع آینههای رنگی به کار میبرند. در مورد طرحهای گیاهی و اسلیمی و قواره سازی، مانند معرقکاری برای تمام نقوش، الگو تهیه کرده و پس از برش آینه با الماس، به کمک سنگ، لبههای آن را گرد میکنند. ضخامت مطلوب آینه برای آینه کاری یک میلیمتر است، اما تا ضخامت دو میلیمتر یا بیشتر نیز به کار برده شدهاست.
از آنجا که واردات آینه گران قیمت و شکننده بود، استادکاران ایرانی از مدتها پیش به ساخت آینههای قلع و سیمابی میپرداختند. بعدها جیوه دادن آینه تغییر کرد و آب مقطر و “نیترات دراژن” (سنگ جهنم) به کار بردند. این آینه چندان که باید شفاف نبود، از این رو در عمده آستانهها و اماکن متبرکه آینههای بلژیکی به کار برده شدهاست.
نوشته آینه کاری تالارهای ایرانی اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>نوشته الگوهایی ساده برای گلدوزی خانگی اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>گلدوزی هنریست که توسط آن روی پارچه یا اجناس شبیه آن طرحهای برجسته توسط نخهای ابریشمی، نخهای گلابتون و یا نخهای معمولی ایجاد میکنند. این طرحها در ابتدا بیشتر شکلهای گوناگون گلها را در بر میگرفت ولی با پیشرفت هنر کم کم طرحهای مختلف هم وارد این هنر شد. در ابتدا این هنر توسط دست انجام میگرفت که بعدها وسیلهای به نام کارگاه (hoop) که به صورت شکلهای هندسی گرد، بیضی و به ندرت هم مربعی یا مستطیل شکل به ان اضافه شد.
امروزه از هنر گلدوزی روی مانتو، لباس شب، لباس عروس و همچنین برای تزیینات اطاقها و سالنهای تشریفاتی استفاده میکنند. برودری دوزی که یک هنر ترکیبی از گلدوزی و برش داخلی طرحها است به تازگی طرفدارهای بیشماری را جلب کرده است. که در قسمت برودری دوزی به مفصل در مورد ان پرداخته ایم.
هنر گلدوزی با توجه به اینکه تکنولوژی را هم در خدمت گرفته در آینده نه چندان دور مطمئنا شاهد نوآوریهای منحصر به فرد در آن خواهیم بود.
در حال حاضر با پیشرفت تکنولولژی دستگاههای تمام اتوماتیک به این هنر اضافه شده که طرحها و نقشههای بینظیری رو ایجاد میکند.
گلدوزی یه هنر دوست داشتنیه برای آموزش گلدوزی با دست باید سه کار رو انجام بدید
در گام اول باید طرح گلدوزی مورد نظرتون رو انتخاب کنید. طرحهای گلدوزی رو میتونید به صورت آماده ودر قالب الگوهای اینترنتی تهیه کنید و یا اینکه خودتون دست به کار شید و الگوی گلدوزی تون رو بکشید.
در گام دوم باید انواع دوختهای مورد استفاده در گلدوزی با دست رو یاد بگیرید و انتخاب کنید که میخواید از کدومش برای گلدوزی استفاده کنید این دوختها شامل: گره فرانسوی، گره رکوکو، دوخت بولین، دوخت ساده و دوخت مورب، دوخت زنجیره و غیره میشه.
حالا نیاز هست که گلهایی رو که دوست دارید گلدوزی کنید رو انتخاب کنید گلها در هنر گلدوزی با دست با هنر روبان دوزی مشترک هستند. این گلها شامل: گل رز عنکبوتی، ساقه دوزی، رزپیچ، رز مینیاتوری و غیره میشن.
نکته: گلدوزی دستی به دو صورت هست گلدوزی ساده و گلدوزی برجسته که در اون گلها برجسته هستن و بهش گلدوزی برزیلی هم گفته میشه.
در گام سوم باید پارچه مناسبی رو تهیه کنید الگو رو با مداد روی پارچه بکشید و از بین گلها و دوختهایی که دوست دارید شروع به دوخت گل و برگها کنید.
برای گلدوزی با دست به یه سری مواد و ابزار احتیاج داریم که مهمترین هاش شامل موارد زیر میشن:
پارچه: پارچهای که برای گلدوزی استفاده میشه پارچههای کتانی و پنبهای هستن ولی مرسوم هست که ازپارچههای شماره دوزی کانت بالا هم استفاده میشه فقط پارچه شما نباید کشی باشه.
کارگاه: از انواع کارگاههای چوبی و پلاستیکیم میتونید استفاده کنی کارگاه برای فیکس کردن پارچه گلدوزی هست و کار گلدوزی رو برای شما آسونتر میکنه.
نخ: از انواع نخها میتونید استفاده کنید بستگی به نوع کارتون داره حتی گلدوزی با کاموا هم انجام میشه اما مرسومترین نخها برای گلدوزی دستی نخهای دمسه و گلدوزی بانخ کوبلن هستن.
سوزن: بسته به این که از چه نوع نخی استفاده میکنید و یا از چند تار از نخ دمسه یا کوبلن استفاده میکنید باید سوزن مناسب رو انتخاب کنید.
نوشته الگوهایی ساده برای گلدوزی خانگی اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>نوشته از مروارید و منجوق تا ملیله و پولک اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>مروارید گوهری است که در اعماق اقیانوسها رشد کرده و بدون نیاز به تراش و صیقل از زیبایی منحصر به فردی در میان جواهرات برخوردار است.
کلمه مروارید ریشهای لاتین داشته و ریشه آن از کلمه پرنا (perna) که نوعی صدف میباشد و همچنین سفارولا (sphaerula) به معنی کروری شکل گرفته شده است.
مروارید توسط جانوران نرم تن که ما آن را صدف مینامیم و گاها توسط حلزونها به وجود میآید.
هنگامی که جسم خارجی وارد صدف شد، صدف به منظور دفع آن، موادی از خود ترشح میکند که از جمع شدن این مواد مروارید تشکیل میشود.
روند تشکیل یک مروارید به این صورت است که مادهای شاخی به نام کنچیولین به صورت لایههای بسیار نازک و متحد المرکز دور هستهای از جسم بیگانه ترشح میشود و روی آن را مادهای به نام مادر مروارید که کربنات کلسیم میباشد، میپوشاند.
شکل اصلی مروارید گرد و کره مانند میباشد هرچند مروارید به شکلهای دیگری نیز مانند گلابی و دکمه و حتی شکلهای نامنظم هم دیده میشود.
مروارید به رنگهای سفید، صورتی، نقرهای، کرم، طلایی، آبی، سیاه میباشد. در آبهای بسیار شور مرواریدهای دارای رنگ كرم بسیار فراوانتر از سایر رنگها دیده میشوند. مرواریدهای حاصل از آبهای شیرین تیرهتر از انواع بدست آمده از آبهای گرم هستند.
مرواریدها به عنوان زینت در گردنبند مروارید، آویز مروارید، انگشترمروارید، گوشواره مروارید و دستبند مروارید مورد استفاده قرار میگیرد. لازم به ذکر است که گونه مروارید خلیج فارس یكی از باارزشترین انواع مروارید در جهان است.
منجوق دوزی یکی از صنایع دستی زیبای ایران است که در ایران سابقه بسیار طولانی دارد. آثار تاریخی به دست آمده، موید آن است که این هنر در زمان هخامنشیان و ساسانیان از رواج بالایی برخوردار بوده است. منجوق دوزی در گذشته در تبریز و ارومیه بیش از دیگر مناطق رواج داشته ولی امروزه بهترین کارهای منجوق دوزی در قزوین انجام میگیرد. از آثار زبیای منجوق دوزی؛ کیسههای پول، روقوری، جای جواهرات و … به جا مانده است.
نشانههایی در دست است که در روزگارهخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان منجوق دوزی رواج بسیاری داشته است و قالیها و قالیچهها، چادرها و جامهها را با منجوقهایی ازجواهرتزیین میکردند.
همچنین در زمان مغولان این هنر در ایران رایج بوده و کلاویخو که در (قرن هفتم ه. ق) و همزمان با سلطه مغولان سفری به ایران داشته و به نگارش گوشههایی ازمشاهدات خود پرداخته، طی سفر نامه اش اشاراتی به این هنر نموده و نوشته دیوارهای شاه نشینی که محل نشستن اعلیحضرت بود همه با پردههای سرخ پوشیده شده بود و بر این پردهها منجوقهایی از زر و یاقوت و نیز مروارید و سنگهای گران بهای دیگر دوخته بودند.
ظاهرا در گذشتههای دور این هنر جنبه اشرافی داشته و مواد اولیه مصرفی آن را سنگها و فلزات گرانبهایی که به صورت منجوق ساخته میشد، تشکیل میداده. ولی هیچ دلیلی در دست نیست که ثابت نماید طبقات عادی اجتماع با بهره گیری از سنگها یا سایر مواد ارزان قیمتتر از آن استفاده نمیکردهاند.
به هر حال آنچه واقعیت دارد این است که منجوق دوزی دوران شکوفایی خود را در سده (۱۳ ه. ق) پشت سر گذاشته همچنان که مجموعهی عظیم منجوق دوزیهای موجود در موزه هنرهای تزیینی ایران موید این مسله میباشد.
نوشته از مروارید و منجوق تا ملیله و پولک اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.
]]>