Psychological testing

استانداردترین تست شخصیت شناسی

این تست یکی از استانداردترین تست های شخصیت‎شناسی است که این روزها بین روانشناسان رواج زیادی پیدا کرده است. پاسخ به آن‎ها هم اصلاً کار دشواری نیست. کافی است کمی به خودتان رجوع کنید. یک کاغذ و قلم هم کنار دستتان باشد که بتوانید امتیازهایی که گرفته‎اید را جمع بزنید.

۱

چه موقع از روز بهترین و آرام‎ترین احساس را دارید؟

الف – صبح

ب- عصر و غروب

ج – شب

۲

معمولاً چگونه راه می‎روید؟

الف – نسبتاً سریع، با قدم‎های بلند

ب- نسبتاً سریع، با قدمهای کوتاه ولی تند و پشت سر هم

ج – آهسته تر، با سری صاف روبرو

د – آهسته و سربه زیر

ه- خیلی آهسته

۳

وقتی با دیگران صحبت می‎کنید؛

الف – می‎ایستید و دست به سینه حرف می‎زنید

ب- دستها را در هم قلاب می‎کنید

ج – یک یا هر دو دست را در پهلو می‎گذارید

د – دست به شخصی که با او صحبت می‎کنید، می‎زنید

هـ- با گوش خود بازی می‎کنید، به چانه‎تان دست می‎زنید یا موهایتان را صاف می‎کنید

۴

وقتی آرام هستید، چگونه می‎نشینید؟

الف – زانوها خم و پاها تقریباً کنار هم

ب- چهارزانو

ج – پای صاف و دراز به بیرون

د – یک پا زیر دیگری خم

۵

وقتی چیزی واقعاً برای شما جالب است، چگونه واکنش نشان می‎دهید؟

الف – خنده‎ای بلند که نشان دهد چقدر موضوع جالب بوده،

ب – خنده، اما نه بلند

ج – با پوزخند کوچک

د – لبخند بزرگ

هـ- لبخند کوچک

نوشته تست روانشناسی اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.

Tips for baby sleep

۸ باور غلط درباره خواب کودکان

خوب خوابیدن بیش از آن که برای والدین مهم باشد، برای یک نوزاد مهم است. در این رابطه عقاید متفاوت درست و غلطی وجود دارد.

بسیاری از والدین اطلاعات ضعیفی در این رابطه که یک نوزاد به چند ساعت خواب در طول شبانه‌ روز نیاز دارد یا این که چه موقع باید او را بخوابانند و کمی به حال خود رها کنند، دارند.

در این جا برخی از عقاید درست و غلط را با هم مرور می‎کنیم:

* نوزادان باید در طول شبانه ‌روز ۱۲ ساعت بخوابند

اشتباه است. نوزاد تازه متولد شده به ۱۶ تا ۱۷ ساعت خواب و کودک ۳ ساله به ۱۲ ساعت خواب نیاز دارد.

هر چه سن کودک بالاتر رود، میزان نیاز او به خواب کمتر خواهد شد. مثلاً یک کودک ۶ ساله به ۱۰ ساعت و یک کودک ۱۲ ساله به ۹ ساعت خواب نیاز دارد.

با این حال باز هم همه ‌چیز به خود کودک بستگی دارد.

* نشانه‌ کم‌ خوابی یا بد خوابی در کودکان کبودی و سیاهی زیر چشم است.

اشتباه است. از جمله نشانه‌‎های کم‌ خوابی در کودکان، بد بیدار شدن صبحگاهی، خستگی در طول روز، بیداری‎های مداوم شبانه و تند خویی است.

* خواباندن کودکان سر یک ساعت مقرر بی‎فایده است.

اشتباه است. خواباندن کودکان سر یک ساعت مقرر به آن‎ها در ایجاد تدریجی یک خواب خوب و پیشگیری از بروز اختلال در ریتم خواب و خواب سبک داشتن کمک می‎‌کند.

* وقتی کودک شب‌‎ها گریه می‎‌کند باید به او در دوباره خوابیدن کمک کرد.

اشتباه است. خواب کودکان از سیکل‎های گوناگون و بیداری‎های کوتاه‌ مدت بین هر سیکل تشکیل شده است.

برخی از این بیداری‎ها با گریه همراه است. در صورتی که والدین با هر بار بیدار شدن کودک به سمت او بروند و سعی در خواباندن او داشته باشند، کودک به این امر عادت می‎‌کند و بدون آمدن آن‎ها مجددا نخواهد خوابید. تنها در صورتی که کودک به گریه افتاد و گریه او قطع نشد، لازم است والدین برای اطمینان حاصل کردن از این که مشکلی پیش نیامده به او سر بزنند. حتی در این حالت نیز نباید او را بغل کرد و از تخت بیرون آورد.

* خروپف کردن کودکان طبیعی است.

اشتباه است. در صورتی که کودک سرماخورده باشد، خروپف طبیعی است اما اگر خروپف بدون دلیل بود، ممکن است لوزه‌‎های کودک خیلی بزرگ باشد و در این حالت باید با پزشک مشورت کرد.

* وقتی کودکی دست و پایش را می‎‌کشد یعنی خوابش می‎‌آید.

اشتباه است. نشانه‌‎های خواب ‌آلودگی در کودکان شامل خمیازه کشیدن، مالیدن چشم و گریه بی‎دلیل است.

* خواب نیمروزی باید حداکثر ۳۰ دقیقه باشد.

اشتباه است. مدت زمان خواب نیمروزی در کودکان مختلف متفاوت است و به نیازهای کودک بستگی دارد.

در کل خواب نیمروزی نباید خیلی طولانی و بیش از نصف روز باشد.

* دمای مناسب اتاق برای خواب کودک ۲۲ درجه است.

اشتباه است. درجه حرارت ایده ‌آل برای خواب‌ کودکان بین ۱۸ تا ۲۰ درجه سانتی‌ گراد است.

نوشته نکاتی درباره خواب کودک اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.

Skills to dress up for the baby

طریقه پوشیدن لباس برای کودکان

فرزندم موقع بیرون رفتن، لباس‌های نامناسب و کهنه اش را می‌پوشد و بر این عقیده اصرار زیادی دارد.

١. وقتی برای خرید لباس می‌روید، در فروشگاه چند نمونه لباس را که از نظر جنس، رنگ و قیمت مورد قبول شماست جدا کنید و از کودک بخواهید یکی از آن‌ها را انتخاب کند. وقتی کودک موقع خرید امکان انتخاب داشته باشد و شما نیز با خرید آن لباس‌ها موافقت کنید، دعواهای روزمره کمتری خواهید داشت.

٢. با فرزندتان کمد لباس‌هایش را طوری مرتب کنید که انتخاب‌هایش راحت‌تر باشد. اگر کمدتان چند کشو دارد، لباس‌های مدرسه، بازی، مهمانی و… را در قسمت‌های جداگانه بگذارید. در غیر این صورت از چند سبد پارچه ای می‌توانید برای جدا کردن لباس‌هایش استفاده کنید. به او اجازه دهید گاهی در خانه لباس‌های نامتعارفی را که خیلی دوست دارد، بپوشد.

٣. با فرزندتان جر و بحث نکنید. این کار به استقلال او لطمه وارد می‌کند. به او حق انتخاب بدهید: «بلوز آبی ات را می‌پوشی یا بلوز قرمزت را؟». گاهی موقع رفتن به پارک می‌توانید به فرزندتان اجازه دهید لباسی را که دوست دارد بپوشد، خیلی نگران نباشید، احتمالا دیگران متوجه می‌شوند شما آن‌ها را انتخاب نکرده اید.

کودک و لباس پوشیدن

نمی‌خوام لباسم‌رو عوض کنم؛ همین یکی رو دوست دارم – مامان کفش‌هام ‌رو زودتر دربیار. – چرا لباس من اتوکرده نیست؟ مگه من نگفته بودم امروز می‌خوام این بلوزم‌ رو بپوشم؟ – وای امان از دست تو، بازم که تی‌شرتت‌رو پشت و رو پوشیدی. – آخه من چند بار به‌ات گفتم کفش‌هات‌رو درست بپوش! هان؟ یعنی این مشکلات پایانی هم دارند؟ شاید جواب مثبت باشد! تا به حال دقت کرده‌اید که گاهی رعایت نکات تربیتی کوچک می‌تواند اثراتی دلخواه داشته باشد؛ اثراتی که هم به نفع کودک است و هم به نفع والدین. کودک می‌تواند با اعتماد به نفس بهتر، استقلال بیشتر و با احساس مسئولیت قوی‌تر بزرگ شود و البته والدین نیز آرامش بیشتری را تجربه می‌کنند و لذت بچه‌داری را نیز بهتر حس خواهند کرد. وقتی کودک شما بتواند خودش لباسش را بپوشد نه تنها مستقل بار خواهد آمد بلکه شما هم وقت بیشتری برای گفت‌وگو و بازی با او خواهید داشت.

* لباس مناسب بخر لباس‌هایی که برای کودکتان در زیر سن ۴ سالگی تهیه می‌کنید، بهتر است دارای دکمه، زیپ و کمربند ظریفی نباشد؛ چرا که انگشتان او هنوز توانایی انجام کارهای ظریف را ندارند و این موضوع باعث تاخیر در استقلال او در این زمینه می‌شود. به همین دلیل تلاش کنید لباس‌هایی برای او تهیه کنید که جادکمه‌های آن گشاد، سگک و زیپ آن بزرگ و کمربندی چسبی داشته باشد؛ البته یقه‌ گشاد یادتان نرود.

* حق انتخاب بده از ۳ سالگی کودک شما باید این حق را داشته باشد که لباسی را که می‌خواهد بپوشد، خودش انتخاب کند. به عنوان مثال، اگر مهد کودک می‌رود، خودش تصمیم بگیرد که چه لباسی می‌خواهد به تن کند. لبته شاید بسیاری از مادران با خواندن این قسمت بگویند که فقط همین یک دردسر را کم دارند و کافی است این اجازه را به کودکشان بدهند تا از فردا لباس مهمانی را موقع پارک‌رفتن بپوشد و لباس خواب را زمان رفتن به مهد. باید توجه داشت که برای جلوگیری از چنین مسائلی، راه‌حل‌هایی نیز وجود دارد؛ راه‌هایی که علاوه بر جلوگیری از وقوع چنین بی نظمی‌هایی، کودک شما را نیز از منافع این برنامه محروم نمی‌کند.

* طبقه‌بندی درخدمت استقلال لباس‌های مربوط به هر فعالیتی را در جایی جدا قرار دهید؛ به عنوان مثال، لباس‌های مهمانی در یک کشو، لباس‌های خانه در یک کشو، لباس‌های بیرون رفتن در یک کشو و… البته توجه داشته باشید که اگر تعداد این گروه‌ها زیاد باشد، می‌تواند باعث گیج شدن کودکتان شده و احتمال خطای او را زیاد کند؛ پس سعی کنید تعداد آنها بیشتر از ۵ تا نباشد.

نوشته آموزش مهارت لباس پوشیدن به کودک اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.

Teaching a child’s talking skills

حرف زدن و صحبت کردن کودک

کودکان در طول دو سال اول زندگی‌‌شان حرف زدن و صحبت کردن را یاد می‌گیرند. کودکان خیلی قبل از اینکه اولین کلماتشان را به زبان بیاورند در حال یادگیری قواعد زبان و نحوة استفادة بزرگسالان از آن برای گفت‌وگو هستند. در این مطلب می‌توانید با زمان و سن شروع حرف زدن در کودکان، مراحل آموختن و رشد این توانایی، کمک به کودک برای رشد قدرت صحبت کردنش، تأخیر در حرف زدن کودک و مرحلة بعد از این نقطة عطف آشنا شوید.

زمان و سن حرف زدن کودک

کودکتان قبل از اینکه اولین کلماتش را به زبان بیاورد در حال یادگیری قواعد زبان و شکل و چگونگی استفادة شما از آن برای گفت‌وگوست. او برای صداسازی شروع به استفاده از زبان، لب‌ها، سقف دهان و هر دندانی که درآورده است می‌کند. در طول یکی دو ماه اول ابتدا گریه‌ها و بعد شروع به «آآآ» و «ااو» و کمی بعد از آن غان و غون کردن می‌کند. خیلی زود این صداها به کلمات واقعی تبدیل می‌شود، حتی از شش ماهگی ممکن است کلماتی مثل «مامان» و «بابا» از زبانش بیرون بیاید.

بعد از آن، کودک از شما و هر کسی که اطرافش است کلماتی را تقلید خواهد کرد و در فاصلة ۱۸ ماهگی تا دو سالگی جملات دو تا چهار کلمه‌ای را به زبان می‌آورد. همچنان که جهش‌های رشد ذهنی، احساسی و رفتاری را تجربه می‌کند، به شکل روزافزونی قادر به استفاده از کلمات برای شرح آنچه می‌بیند، می‌شنود، فکر می‌کند، احساس می‌کند و می‌خواهد می‌شود.

روند و مراحل یادگیری حرف زدن کودک

حرف زدن کودکان و نقاط عطف رشد زبان در آنها سیر زمانی جالبی دارد. همچنین اگر کودک شما در یک محیط دوزبانه بزرگ می‌شود، نقاط عطف رشد زبانی در هر دو زبان تقریباً همزمان اتفاق می‌افتد. روند پیشرفت حرف زدن در کودک به شکل زیر است:

در رحم مادر: بسیاری از پژوهشگران باور دارند که فرایند یادگیری فهم زبان از زمانی که کودک در رحم است اتفاق می‌افتد. همان زمانی که کودک متولدنشده به صدای ثابت ضربان قلبتان عادت می‌کند، به صدای شما حساس می‌شود و می‌تواند آن را از صدای دیگران تشخیص دهد.

تولد تا سه ماهگی: گریه کردن اولین روش ارتباطی کودک است و تنها یک نوع گریه برای همة مقاصد او وجود ندارد. یک جیغ گوش‌خراش ممکن است علامت گرسنگی او باشد، درحالی‌که یک گریة منقطع و مویه ‌مانند ممکن است به معنای کثیف شدن پوشکش باشد. همچنان که کودک بزرگ‌تر می‌شود گنجینة دلپذیری از غان و غون و زمزمه را برای خود ایجاد می‌کند. در مورد توانایی فهم زبان نیز، کودک با گوش کردن به اطرافیانش شروع به تشخیص صدای کلمات و ساختار جمله‌ها می‌کند. ‌

چهار تا شش ماهگی: در این مرحله، کودک شروع به غان و غون کرده است و اصوات بی‌صدا و صدادار را به هم می‌چسباند مثل دادا و از حدود شش ماهگی به شنیدن اسمش واکنش نشان می‌دهد.

ممکن است گاهی هم اولین «مامان» و «بابا»ها را از او بشنوید، هرچند مطمئناً شما را بسیار خوشحال می‌کند اما کودکتان هنوز این کلمات را با شما ارتباط نمی‌دهد یعنی نمی‌داند منظور از مامان و بابا شما هستید. این اتفاق کمی دیرتر و حدود یک سالگی رخ می‌دهد.

تلاش‌های کودکتان برای صحبت کردن چیزی شبیه مونولوگ‌های جریان سیال ذهن در یک زبان دیگر به نظر می‌آید که کلمات بی‌پایانی دارد که همگی به هم چسبیده‌اند. ایجاد صدا برای کودکتان هنوز یک بازی است، یعنی او در حال تجربه‌ کردن با زبان، دندان، سقف دهان و تارهای صوتی برای ایجاد انواع صداهای بامزه است.

در این مرحله، چه زبان شما فارسی باشد و چه فرانسه، غان و غون کردن کودک یکسان به نظر می‌آید. شاید متوجه شوید که کودکتان برخی صداها را بیشتر دوست دارد مثل «کا» یا «دا» و آنها را بارها و بارها تکرار می‌کند، زیرا صدای آنها و احساسی را که تلفظشان در دهانش ایجاد می‌کند دوست دارد.

هفت تا ۱۲ ماهگی: اکنون دیگر غان و غون کودک و صداهایی که می‌سازد طوری به نظر می‌رسد که انگار معنایی دارد. این به دلیل آن است که او سعی می‌کند تن‌های صدا و الگوهایی مشابه زبان شما را استفاده کند. با صحبت کردن و کتاب خواندن برای او، این غان و غون و اصوات کودکانه را پرورش دهید.

۱۳ تا ۱۸ ماهگی: اکنون کودک شما یک یا چند کلمه را استفاده می‌کند و می‌داند معنای آنها چیست. او حتی اکنون تن و آهنگ‌های مختلف صدا را امتحان می‌کند و مثلاً وقتی سؤالی می‌پرسد تن صدایش را بالا می‌برد. کودکتان وقتی قدرت بیان نیازهایش را پیدا می‌کند به اهمیت زبان پی می‌برد.

۱۹ تا ۲۴ ماهگی: اگرچه کودک اکنون احتمالاً کمتر از ۵۰ کلمه را به زبان می‌آورد اما معنای کلمات بسیار بیشتری را می‌فهمد و هر روز کلمات بیشتری را یاد می‌گیرد، پس بهتر است مراقب حرف ‌زدن خود و اطرافیانتان باشید. او همچنین ممکن است دو کلمه را به هم بچسباند و جملات ساده‌ای بسازد.

از دو سالگی کودک ممکن است جملات دو تا چهار کلمه‌ای بسازد و ملودی‌های ساده‌ای را بخواند. همچنان که احساس فردیت او بیشتر می‌شود، دربارة چیزهایی که دوست دارد و دوست ندارد و افکار و احساساتش صحبت می‌کند. ضمایر ممکن است او را گیج کند و به همین دلیل شاید به جای «من گرسنه» بگوید «نی‌نی گرسنه».

۲۵ تا ۳۶ ماهگی: کودک نوپای شما ممکن است مدتی برای پیدا کردن حجم و بلندی صدای مناسب برای صحبت کردن درگیر باشد اما خیلی زود آن را پیدا می‌کند. همچنین از این سن استفاده از ضمایری مثل من یا شما را یاد می‌گیرد.

در فاصلة دو تا سه سالگی دایرة واژگان کودک شما وسیع‌تر می‌شود و بیشتر چیزهایی را که به او می‌گویید می‌فهمد. او اسم‌ها و فعل‌ها را به هم می‌چسباند تا جملاتی بسازد مثل «من الان میرم».

وقتی کودکتان به سه سالگی می‌رسد ممکن است به یک سخنگوی ماهر تبدیل شده باشد. او قادر خواهد بود که یک گفت‌وگوی ادامه‌دار با شما داشته باشد و شما هم بیشتر چیزهایی را که می‌گوید خواهید فهمید، حتی وقتی از کودکتان بیشتر از یک کار می‌خواهید، دیگر می‌تواند آن را بفهمد.

نوشته آموزش مهارت صحبت کردن به کودک اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.

The secrets of raising a genius child 

تمریناتی برای داشتن نوزادی باهوش

آغوش پدر یا مادر نشاط و شادابی کودکان را دوچندان می‎کند. ماساژ کودک نیز وسیله‎ای است برای ارتباط جسمانی فرزند با والدین که آرامش زیادی را به او هدیه می‎دهد.

تحقیقات نشان داده است لمس و ماساژ کودک یکی از بهترین راه‎های تحریک حس لامسه و افزایش رشد مغزی او است.

ماساژ باعث ترشح هورمون اندورفین و اکسی توسین در بدن شیرخوار شده و علاوه بر کاهش درد تأثیر بسزایی در افزایش آرامش وی دارد.

لمس کودک او را نسبت به اطرافیان و جسمش آگاه کرده و رشد جسمانی کودک را نسبت به هم سن و سالانش تسریع می‎کند.

تحریک حس لامسه کودکان با استفاده از ماساژ با اثر بر سلول‎های مغزی، میزان هوشیاری کودک را افزایش داده و او را نسبت به دنیای پیرامونش آگاه‎تر می‎کند بطوری که پس از گذشت چند ماه کودک به کنجکاوی بیشتری پرداخته و سعی می‎کند با لمس اشیای اطرافش، خود تجربه کردن را آغاز کند.

همدردی بچه‌ها را باهوش می‌کند!

همه افراد یک هوش هیجانی دارند که به درک و بروز احساساتشان مربوط می‌شود. این که بتوانید احساسات خود را بفهمید، آنها را نشان دهید، کنترل کنید و با دیگران در میان بگذارید، به هوش هیجانی شما مربوط می‌شود.

به همین دلیل است که بعضی‌ها که هوش هیجانی پایین‌تری دارند زودتر از کوره در می‌روند یا توانایی کنترل هیجانات مخرب شان را ندارند و بعضی دیگر که هوش هیجانی بهتری دارند معقول و مناسب رفتار می‌کنند. کودکان نیاز دارند تا احساسات خود را برای والدین بازگو کنند و واکنش والدین به این احساسات می‌تواند هوش هیجانی آنها را بیشتر کند.

هوش هیجانی مهارتی است که از بدو تولد در انسان وجود دارد و میزان آن در افراد مختلف، متفاوت است. قابلیت‌های سرشتی کودکان از شناخت هیجانات و عواطف مختلف به تدریج در طول زمان و در محیط رشد می‌کند.

این که تا چه حد به کودک اجازه داده شود تا احساس شادمانی، عصبانیت یا ناراحتی خود را به زبان آورده و یا به تصویر بکشد نقش مهمی در افزایش سطح این مهارت دارد. آرام بودن پدر و مادر و انتقال این آرامش به کودک، تماس لمسی، کنترل حرکات و حتی تن صدا در برخورد با وی در کاهش اضطراب و افزایش توانایی اداره عواطف و احساسات کودک تاثیر ویژه‌ای دارد.

همچنین همدردی کردن با بچه‌ها در هنگام ناراحتی و خشم شان، به آنها شیوه‌های موثری در یادگیری حس همدردی با دیگران می‌آموزد. در این مواقع می‌توانید با گفتن جمله‌هایی مثل: ناراحت به نظر می‌رسی؟ دوست داری در خصوص موضوعی که ناراحتت کرده حرف بزنی؟ یا عبارات مشابه به آنها کمک کنید تا احساساتشان را بهتر بشناسند و روش درست ابراز یا مدیریت آنها را یاد بگیرند.

نوشته رازهای تربیت فرزند نابغه اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.

Pregnancy Gender Determination

تفاوت‌های تربیتی پسران و دختران

با توجه به خصوصیات متفاوت پسران و دختران، تربیت پسران با دختران هم متفاوت است. پسرها و دخترها به طور کلی برحسب طبیعت و بسته به جنسیتشان ممکن است رفتارهای کاملا متفاوتی داشته باشند اما این مساله به معنای آن نیست که هر دختر و هر پسری تفاوت بسیار زیادی با هم دارند و ضرورتا هر دختر یا پسری به طور کامل از الگوهای معمول آن جنسیت پیروی خواهند کرد.

گرچه نمی‌توان به طور دقیق تعیین کرد تربیت پسرها مشکل‌تر است یا دخترها اما پرورش فرزند پسر همیشه با فرزند دختر تفاوت دارد. حتی اگر فرزندان دختر و پسر شما به‌طور کامل کلیشه‌های مربوط به جنسیتشان را بروز ندهند، تا حدودی با یکدیگر متفاوت خواهند بود. به همین دلیل باید شیوه برخورد شما با آنها متفاوت باشد. شیوه منضبط کردن، بازی و ارتباط برقرار کردن باید مطابق با رفتار کودکی که با او سر و کار دارید، باشد.

تفاوت در بازی

پسرها گرایش دارند همیشه این‌ور و آن‌ور بروند و خودشان را در حال حرکت و مشغول نگه‌دارند. آنها معمولا اسباب‌بازی‌های پرسر‌ و‌ صدا و پرزرق و برق مانند اتومبیل‌های دارای چراغ و آژیر را دوست دارند. گاهی پسرها هنگام بازی‌ کمی خرابکاری می‌کنند، اما معمولا این خرابکاری‌ها اتفاقی است.

والدین باید بر بازی پسران نظارت بیشتری داشته باشند زیرا آنها کمی بی‌احتیاط هستند.

اما دخترها معمولا بازی‌های آرام‌تر را ترجیح می‌دهند. آنها نیازی ذاتی به پرستاری از دیگران دارند و به همین دلیل به بازی با عروسک و حیوانات خانگی علاقه نشان می‌دهند.

آنها هنگام صحبت با اسباب‌بازی‌هایشان، از تعارفات ملایم و تک‌گویی استفاده می‌کنند که متضاد شیوه‌ ارتباطی بیشتر پسرها هنگام بازی است.

تفاوت‌‎های گفتاری

شیوه ارتباط برقرار کردن با فرزندتان با توجه به اینکه پسر باشد یا دختر، متفاوت است. دختران معمولا زودتر یاد می‌گیرند حرف بزنند و تمایل بیشتری به حرف زدن نشان می‌دهند.

آنها از گوش دادن به صحبت‌های پدر و مادرشان لذت می‌برند و معمولا به طور مفصل آنچه برایشان اتفاق افتاده تعریف می‌کنند و پاسخ‌های طولانی می‌دهند، اما پسران معمولا ترجیح می‌دهند زیاد حرف نزنند.

آنها به اندازه دختران به جزئیات گفتگوها توجه نشان نمی‌دهند و پاسخ‌هایشان یکی دو کلمه‌ای و در حدی است که اصل قضیه را برساند.

این خصوصیت پسران احتمالا به خاطر طبیعت شلوغ‌ کار آنها و عدم علاقه‌شان به نشستن و حرف زدن در هنگامی است که می‌توانند این‌ور و آن‌ور بروند.

حکم تغییر جنسیت و طریقه استنباط احکام موضوعه

اسلام برای کسانی که از این مشکل رنج می‎برند درمانی دارد. اما این بحث اساسا از بحث مربوط به همجنسگرایان جداست.

در قوانین اسلامی ما آشکارا آمده است که چنین رفتاری مجاز نیست زیرا نظم اجتماعی را مختل می‎کند.

برای این افراد، از لحاظ فقهی سه حالت پیش بینی شده است.

در حالتی که به اصطلاح فقهی خنثی مشکله  است، هیچ ویژگی جنسی زنانه یا مردانه در فرد غلبه ندارد. این حالت دشوارتر از دو قسم دیگر است، اما بسیار نادر است. با وجود این، اسلام برای اینها نیز شرایط حقوقی و فقهی قائل شده است.

در این گونه اشخاص، احتیاط آن است که جمع بین احکام زن و مرد را رعایت کنند؛ یعنی در معاشرت با زنان و مردان احتیاط بر رعایت شؤون است.

در خصوص ارث هم اینها بین دو جنس ارث می‎برند؛ یعنی نه مثل مردان یک دوم و نه مثل زنان یک چهارم، بلکه بین این دو بقیه موارد نیز در احکام فقهی اشاره شده است.

حال آنکه امروز در حقوق جهانی قوانین خاصی حتی در کنوانسیونهای بین المللی برای اینها به چشم نمی‎خورد.

نوشته تعیین جنسیت پیش از تولد اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.

Child Behavior Therapy

نشانه‎های افسردگی در کودکان

یکی از اختلال‌های دوران کودکی، اضطراب و افسردگی‌ست که اگر به‌موقع، تشخیص داده شود، قابل درمان می‌باشد.

ترس و تشویش، شیوع اضطراب در کودکان را پایه‌ریزی می‌کند و در صورتی‌که این ترس‌ها، بیمارگونه نباشد، به‌صورت طبیعی خود را نشان‌می‌دهد. خجالتی و گوشه‌گیر بودن، جزو شایع‌ترین اضطراب‌های اجتماعی کودکان است که می‌تواند زندگی آنان را مختل کند. کودکان، ترس و اضطراب را از راه شرطی‌‌شدن فرامی‌گیرند. بروز ترس‌ها در کودکان، قابل پیش‌بینی نیست و در تمام سنین، یکسان نمی‌باشد.

نقش خانواده به‌عنوان عاملی در ایجاد اختلال اضطراب کودکان، همیشه مورد توجه قرارگرفته است. انتقال اضطراب از پدر و مادر به کودک، بر اثر مشاهده و الگوسازی رفتارها صورت‌می‌گیرد.

ارزیابی اضطراب در کودکان، از طریق مصاحبه و گزارش شخصی و درجه‌بندی نوع اضطراب و درنهایت تجویز دارو انجام می‌شود. به‌همین منظور باید دو مصاحبه‌ی جداگانه، یکی با کودک و دیگری با پدر و مادر صورت‌گیردتا میزان آشفتگی هیجانی در بروز اضطراب، مشخص شود.

کودکان می‌توانند برای مقابله با اضطراب و ناکامی، از روش‌های دفاعی مانند کناره‌گیری، انکارکردن، سرکوبی و فرافکنی استفاده کنند. کودک یاد گرفته همیشه از موقعیت‌ها و شرایط ناراحت‌کننده و محرک‌های آزاردهنده، کناره‌گیری کند تا در آرامش باشد. مکیدن انگشتان و شب‌ادراری، از علائم اضطراب است که حتی در سنین نوجوانی هم اتفاق می‌افتد. درواقع وقتی کودک نتواند راه‌هایی را برای مقابله با اضطراب بجوید، مجبور می‌شود به زمان خردسالی برگردد. در مرحله‌ی انکار، منکر واقعیت است و آن‌چه اتفاق افتاده را به‌نوعی سرپوش می‌گذارد. در مرحله‌ی سرکوبی، تلاش او در جریان فراموشی حالت‌های اضطراب، به‌کار می‌رود تا به‌تدریج آن‌را از ذهن خودآگاهش دور سازد اما در مرحله‌ی فرافکنی، هر حادثه و اتفاقی که در زندگی‌اش رخ‌می‌دهد را به دیگران نسبت‌می‌دهد. درنتیجه کودکانی که تمایل شدید به استفاده از مکانیسم‌های دفاعی در برابر اضطراب دارند، نمی‌توانند از روابط سالم عاطفی و ذهنی برخوردار باشند.امروزه اضطراب‌های اجتماعی کودکان، بیش‌تر به‌چشم می‌آید و عامل فرار کودک از اجتماع، مردم، دوستان، مجالس و میهمانی‌هایی‌ست که درواقع، با اضطراب‌های اجتماعی، بدنی، فکری و رفتاری روبه‌روست.

نشانه‌های اضطراب کودک در بعد جسمی (فیزیولوژیک) هم‌چون بزرگسالان، با تنفس تند، لرزش دست و پا، گرم شدن و سرخی صورت، گرفتگی صدا و تپش قلب، همراه استکه با آرام‌ساختن، قابل اصلاح می‌باشد و در بعد فکری (شناخت‌درمانی) تلاش کودک بر این است که دیگران از او راضی باشند، تأییدش کنند، طردش نکنند و مهم باشد و اگر غیر از این شود، برایش ناخوشایند است.

در بعد رفتاری که (با رفتاردرمانی قابل اصلاح است)، کودک یاد می‌گیرد خانه برایش مکانی امن است، نیاز به دوست ندارد، از جمع، گریزان و در کوچه و خیابان همیشه سرش پایین است و ترس از نگاه دیگران دارد. به‌خوبی نمی‌تواند سؤال کند و جواب دهد و احساس ناامنی می‌نماید.

کودکان در طول دوره‌ی زندگی‌شان، ممکن است افسردگی را تجربه کنند که این اختلال با افزایش سن، در دختران، بیش‌تر از پسران دیده می‌شود. افسردگی، زمانی در کودک ایجاد می‌شود که احساس و تصور بدی از خود داشته باشد و این احساس، زمانی‌که به اوج خود برسد، تبدیل به یک بیماری می‌شود.

عوامل خانوادگی و زیستی، بیش‌ از عوامل دیگر در بروز افسردگی نقش دارند.افسردگی کودکی، پیامدهای منفی بسیاری را به‌همراه دارد ازجمله افسردگی‌ در ادوار آینده، عدم سازگاری‌های اجتماعی، مشکلات تحصیلی و در برخی مواقع حتی اقدام به خودکشی.

نشانه‌های افسردگی کودکان عبارتند از:

۱- نشانه‌های عاطفی: ناامیدی، خشم، درماندگی، اضطراب، نوسانات خلقی، احساس گناه و غمگین بودن

۲- نشانه‌های جسمی: به‌هم خوردن ساعات خواب، بی‌اشتهایی و یا خوردن افراطی، یبوست، افزایش و کاهش وزن

۳- نشانه‌های رفتاری: بدون دلیل گریه‌کردن، کناره‌گیری از دوستان، سریع خشمگین شدن و کاهش انگیزه

۴- نشانه‌های تخریب‌گرایانه: خود را سرزنش‌کردن، احساس بازنده بودن، امیدوار نبودن به آینده و بلاتکلیفی

این اختلال‌ها در بزرگسالان، با طیف وسیع‌تر و پیچیده‌تری خود را نشان‌می‌دهند. عده‌ای معتقدند سوابق خانوادگی و وراثت، در افسردگی نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. شروع افسردگی زودرس در کودکان، بیش‌تر تحت‌تأثیر عوامل خانوادگی و وراثت است. با وجود این، ازهم‌گسیختگی خانوادگی، ارتباط تنگاتنگی با افسردگی کودکان دارد. ازهم‌گسیختگی خانوادگی را می‌توانیم در رفتار سرد و بی‌روح و منفی روابط متقابل کودک و پدر و مادر به‌وضوح ببینیم.

شناخت‌درمانی رفتاری برای کودکان افسرده، نویدبخش می‌باشد اما در مورد کودکان و نوجوانان با افسردگی و استرس شدیدتر، احتمال بهبودی با این روش، کم‌تر است و باید با مشورت پزشک، از دارو استفاده نمود.

نوشته رفتار درمانی کودک اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.

Influence of mother’s role on child upbringing

صمیمی‎ترین دوست و رفیق کودک‎تان باشید

دوست داشتن فرزندان، از جمله مواردی است که خداوند به صورت فطری در وجود ما انسا‌ن‌ها قرار داده است، به خصوص در وجود مادران، فلسفه این حكمت الهی بسیار روشن است، به واقع اگر این محبت و مهر مادری که به‌ وسیله هورمون‌های (اکسی‌ توسین) ایجاد می‌شود در وجود مادران نهادینه نبود، احتمالا هیچ مادر‎ی حاضر نمی‌شد حتی یک لحظه هم دردها، رنج‌ها و شب بیداری‌های فرزندانش را متحمل شود.

اما آن‌ چه که قصد داریم به طور اختصار در این مقاله به آن بپردازیم اهمیت و ضرورت این دوست‌داشتن است و اصولا روش‌ها و مهارت‌هایی كه این مهم را ممكن می‌سازند. شاید پذیرفتن این نكته كمی سخت باشد كه مشکلات شخصیتی اكثر قریب به اتفاق ما بزرگ‌ترها به دلیل عدم مهارت دوست داشتن از جانب والدین‌مان در كودكی شكل گرفته است.

چگونه با بچه‌هایمان دوست باشیم

مسئله‌ نیازهای روانی و از جمله نیاز به محبّت، از مباحث اصولی در روانشناسی تربیتی و حتّی روانکاوی است. دوست داشتن و دوست داشته شدن از احتیاجات ضروری انسان است و فقدان آن به شكل غیر قابل باوری آدمی را دچار نقصان در بینش و رفتار می‌كند لذا ضروری است تا والدین توجه لازم و كافی به این نكته داشته باشند. برای این مهم لازم است ابتدا كودكان‌مان را خوب بشناسیم و به یاد داشته باشیم كه دوست‌داشتن آن‌ها بدون شناخت‌شان میسر نیست. دقت كنیم كه آن‌ها آیینه وجود ما هستند. پس هر‌گونه بینش و رفتار آنان انعكاس بینش و رفتار ماست.

لذا اگر آن‌ها دوست داشتن را در وجود ما پیدا كنند آن را می‌آموزند. به یاد داشته باشید اصیل‌ترین و مهم‌ترین احتیاجات روانی کودک، برخورداری از محبّت است. کودکان باید احساس کنند که والدین‌شان با آن‌ها صمیمی و مهربان اند و آنان را در حل مشكلات‌شان یاری می‌کنند. كودكانی كه این حس را درون خویش دریافته‌اند و به این باور رسیده‌اند، مسائل و مشكلات خود را با والدین خود مطرح می‌كنند و راحت‌تر از پس آن‌ها بر می‌آیند. برای برقرای ارتباط و دوستی با آنان اولین قدم پس از خواستن، این است كه فاصله سنی با فرزندان‌تان را در ذهن خود به حداقل برسانید تا بدین‌گونه زمینه‌هایی برای صحبت دوستانه با آن‌ها فراهم کنید. اما توجه داشته باشید كه این ارتباط با حفظ جایگاه‌تان به عنوان والدین باشد.

در دقایقی از شبانه روز، درخلوت آن‌ها وارد شوید و با فرزندتان صحبت کنید و از دیدگاه‌های او با خبر شوید.

سعی کنید در این گفت‌وگوها از مشکلات و دغدغه‌های احتمالی فرزندتان با خبر شوید و برای آنها راه‌حلی بیابید.

سعی کنید قبل از این‌که فرزندتان از شما درخواست کمک کند، خودتان به کمک وی بروید و نگذارید برای رفع مشکل خود، به غریبه‌ها پناه ببرد، حتی اگر این غربیه دوست‌های وی باشند. به عنوان راهی برای برقراری رابطه بیشتر با فرزندان‌تان با آنها تماس جسمانی داشته باشید. کودکان دوست دارند به والدین خود نزدیک باشند.

کنار خود نگاه‌داشتن، آرامش و اطمینان را به آنان منتقل می‌کند. استفاده از یک آغوش گرم به او كمك می‌كند تا یك حامی را در كنار خود باور كنند.

کودکان علاقه‌مند به مشارکت در تصمیم گیری‌ها هستند. تصمیم‌گیری به آنها احساس تسلط و استقلال می‌دهد. سعی كنید در امور مختلف حتی اگر به ظاهر، نظرات آنها را نیز جویا شوید تا بدین صورت این حس را در او تقویت كرده و رابطه دوستی‌تان را محكم‌تر كنید.

جمله خود را با کلمه«باشه؟» تمام نکنید مگرآن‌که آماده باشید«نه» گفتن کودک خود را بپذیرید.

اگر از کودک درخواستی بکنید که منوط به موافقت او باشد، در دام بحث‌های طولانی و حتی جنگ قدرت گرفتار می‌شوید.

برای تفهیم مسائل و موضوعات مختلف به او، زیاد توضیح ندهید. اثربخشی توضیحات ساده معمولاً بیش از بحث‌های طولانی است. در ضمن بچه‌ها خیلی زود از توضیحات مشروح خسته شده و فرار می‌كنند.

به کودک خود توجه کامل داشته باشید و به‌خاطر بسپارید كه حتی یک رابطه سریع اما با توجه‌،می‌تواند نیاز کودک شما را به ارتباط برآورده سازد.

نوشته تأثیر نقش مادر در تربیت فرزند اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.

Influence of father’s role on child upbringing

پدرانی که دختر دارند این مطلب را از دست ندهند

پدر یکی از تاثیرگذارترین آدم‌ها در زندگی دختر، از دوران نوپایی او تا جوانی و بعد، است. ما در اینجا به شما خواهیم گفت که پدر چه تاثیری بر رشد دختر خواهد داشت.

پدر بر اعتماد به نفس، خود باوری و شخصیت دختر تاثیر می‌گذارد. شیوه زندگی او الگویی برای دختر می‌شود، حتی اگر دیدی متفاوت نسبت به جهان داشته باشد.

از نوزادی تا نوپایی

ما در فرهنگی زندگی می‌کنیم که در آن پدرها به موازات مادران در مراقبت از کودک نقش دارند. از همان روز اول، پدرها کودک را در آغوش می‌گیرند، پوشک او را عوض می‌کنند، او را به حمام می‌برند، می‌خوابانند و هنگام گریه آرامش می‌کنند.

این زمان با هم بودن، در تمام مراحل زندگی برای زندگی دختر لازم است. پدرها باید زمان‌هایی را برای سپری کردن به کودکانشان اختصاص دهند و همان طور که در نوزادی از او مراقبت می‌کنند، هنگام نوپایی نیز باید کنار او روی زمین بنشیند و با او بازی کنند.

از نوجوانی تا جوانی

در این سن رابطه‌ پدر با دختر باید به گونه‌ای باشد که دختر در صحبت کردن با پدر احساس امنیت کند و از آنچه در زندگی‌ روزمره‌اش رخ می‌دهد، با او صحبت کند. در بعضی مواقع حتی لازم است از کودکان عذر خواهی کنند. این کار عشق و احترام او را به فرزند نشان می‌دهد که خود در برقراری رابطه‌ای بهتر، موثر است.

تاثیر پدر بر شخصیت دختر

حضور پدر در زندگی دختر بر عزت نفس او تاثیر دارد: تشویق‌های کلامی، حضور مداوم او در زندگی، مهم بودن احساسات فرزند، گوش دادن به حرف‌هایش و توجه به علایق او. ضروری است که این کارها را برای کودکتان انجام دهید، اگر چه گاهی مشکل است. دخالت مستقیم پدر، امنیت و اعتماد به نفس را در توانایی‌های دختر افزایش می‌دهد.

چگونه پدر بر زندگی دختر تاثیر می‌گذارد؟

رابطه یک دختر با پسر به طور مستقیم تحت تاثیر رابطه دختر با پدرش است. یک پدر باید با فرزند خود با عشق و احترام برخورد کند. برخورد او با همسرش نیز همین گونه باید باشد. دختر رفتار پدر خود را با زنان دیگر می‌بینند و این بر نگاه او نسبت به دیگر مردها تاثیر می‌گذارد

نوشته تأثیر نقش پدر در تربیت فرزند اولین بار در انتشارات بوکتاب. پدیدار شد.